Continue
Happy products for happy people!

2019. DUIZEND EN EEN IDEEEN

De laatste winter duurde me te lang. Ik was de kou zat. De wind, die trieste kale bomen. En toen ik daarover mopperde tegen mijn lieve vriendin Marjorelle kwam zij met een even simpel als zonnig plan: we gaan er een paar dagen tussenuit!

En zoals dat gaat met goede plannen, wisten we allebei meteen waarheen. Naar Marrakesh. Want daar had Marjorelles zwager Guillaume een riad. Zo’n prachtig, authentiek Marokkaans paleisje met een patio vol inheemse planten en palmen.

Ben je wel eens in Marrakesh geweest? Ga. Want je gelooft je ogen niet. Drieënhalf uur vliegen en je bent in een sprookjesstad. En overal liggen verborgen schatten.

Guillaume haalde ons van het vliegveld. Niet met de auto tot onze hilariteit, maar met een beschilderde houten wagen en twee gestreepte paardjes. We zaten op zachte kussens. Guillaume zat onder een blauwgroene parasol. Marjorelle kreeg onderweg de neiging om te zwaaien. En ik moest niezen. Want ik ben eigenlijk allergisch voor paarden.

In de Afrikaanse middagzon reden we naar het wereldberoemde plein: Djemaa El Fna. De naam alleen al. Exotischer wordt het niet, toch? Het zoemde en gonsde er van bedrijvigheid. En de kleuren, geuren en geluiden overspoelden ons. Vrolijke oranje sinaasappelkramen, eettentjes onder gekleurde doeken, muziek in mysterieuze Arabische toonladders. Vlak voor ons klonk de snerpende melodie van een slangenbezweerdersfluit en in de verte kefte een chihuahua. De lucht rook naar munt en zoete vruchten, naar leer, en kruiden en barbecue.

En echt, we waren nog geen uur in Marrakesh en ik voelde de inspiratie al opborrelen. Ik kreeg zin in fellere tinten. In meer contrasten. En ik vroeg aan Marjorelle: waarom maken we nog geen (huis)parfums? En geurige kaarsen? We zijn er toen we thuiskwamen meteen mee begonnen.

Van het warme, lawaaierige plein liepen we met zijn drieën de souk in. We vergaapten ons aan de verkopers - en zij zich waarschijnlijk ook aan ons. Van een handelaar in handgeknoopte kleden en gevlochten manden kregen we thee. Van die zoete, met veel te veel suiker. Heerlijk. Hij schonk het hoog uit, in beeldige glaasjes. We vroegen of hij ze verkocht, maar hij wilde ze niet kwijt. (Misschien moeten we die ook zelf maar gaan maken.) Marjorelle en ik bleven hangen bij 

een winkeltje met sieraden van zilver en lampen met filigrain-gaatjes: ze leken wel van kant, zo fijn. Guillaume werd ongeduldig en keek ons hoofdschuddend aan. Mopperend dirigeerde hij ons de souk uit. Via middeleeuwse sluip-door-kruip-doorstraatjes bracht hij ons naar een reusachtige, sombere houten poort.

Marjorelle en ik begonnen al te sputteren. Totdat hij de zware deur voor ons openschoof. We liepen een prachtige binnenplaats op. Een vloer van geglazuurde tegels hield de patio koel. De muren aan weerszijden waren rozerood en in de palmentuin in het midden lag een kleine vijver met een fontein. Op de kant lag een schildpaddenpaar vredig te soezen in het licht dat naar binnenviel.

Marjorelle en ik bleven kijken. Maar Guillaume stuurde ons naar boven. We liepen braaf achter hem aan de trap op en werden op elke verdieping afgeleid.

O kijk, die fotowand!

En daar, parkietjes!

Een aapje!

Wacht maar tot je boven bent, zei Guillaume. En hij had niets teveel gezegd. Op het gemozaïekte dakterras met een kleurig gedekte tafel en een bank met zachte kussens keek je eindeloos uit over de stad. De zon ging al bijna onder. Een bediende die zo weggelopen was uit een sprookje van duizend-en-een nacht bracht ons couscous met vruchten. In de verte zagen we de scherpe contouren van torens en palmbomen. Die je, inderdaad, terugziet in mijn dekbedden.

Drie dagen is natuurlijk te kort. Marjorelle en ik kwamen daar amper aan slapen toe. Er is zoveel te ontdekken. Marrakesh is een stad van duizend-en-een ideeën. Maar niemand pronkt ermee. De mooiste plekken liggen verscholen achter dikke muren en houten deuren.

Alles wilden we zien, en we wilden alles meemaken. We raakten de weg kwijt in de medina. En we verdwaalden zelfs in ons eigen hotel. Maar Guillaume wees ons elke keer weer de weg. Hij was blij dat hij ons na 3 dagen naar het vliegveld kon brengen. Maar Marjorelle en ik denken nog elke dag terug. En het mooie is, jij kunt elke dag mee. Kijk maar naar de nieuwe collectie. Geniet ervan.

 

 Liefs van Pip